Inbedding van het cultuurhistorisch landschap in de natuurontwikkeling

'Alles van waarde is weerloos. De emancipatie van ons verleden'

De in 1905 opgerichte ‘Vereniging tot behoud van Natuurmonumenten’ staat al meer dan 100 jaar voor een nauwe vervlechting tussen het natuur- en cultuurhistorisch erfgoed. Ondanks de naamgeving is het niet vanzelfsprekend geweest dat dit ook in haar beleid en beheer tot uiting kwam. Aanvankelijk gingen natuurbeheer en cultuurhistorie hand in hand en werden vooral natuurterreinen aangekocht waarbij het oorspronkelijke agrarische beheer in grote lijnen werd voortgezet. In de jaren zeventig ontstond er een nieuwe visie waarbij natuurontwikkeling werd nagestreefd, de relatie met cultuurhistorie kwam onder spanning. Dit leidde vaak tot heftige discussies waarbij het historische cultuurlandschap meestal het onderspit delfde.

Het onderzoek geeft een beknopt overzicht van de denkbeelden over natuurbescherming in Nederland die hebben geleid tot een nieuwe waardering voor natuur. Een reeks van overheidsmaatregelen zijn in een historisch perspectief geplaatst en geven een inzichtelijk beeld van de pogingen om het landschappelijke erfgoed in het beleid bescherming te bieden. In de discussie over de natuurbescherming gaat het telkens weer over het wel of niet ingrijpen van de mens door middel van beheermaatregelen. Eind twintigste eeuw wijzigen de inzichten waarbij het dynamische veranderingsproces, dat zo kenmerkend is voor het landschap, juist weer gestimuleerd wordt.

(onderzoek 2010, publicatie 2012, opdracht in eigen beheer)

Linkedin Share Facebook Share Twitter Share Google Plus Share Pin it

Publicatie

De resultaten zijn gepubliceerd in het vakblad Vitruvius. Klik hier voor het hele artikel.